Van wantrouwen naar vertrouwen
Van overleven naar beleven
Over schijnveiligheid, vastlopen en thuiskomen in mijzelf
Wat ik al heel lang voel, is dat veel van wat wij veiligheid noemen, dat eigenlijk niet is. Het zijn patronen, afspraken, rollen en mechanismes die rust lijken te geven omdat het zo hoort of zo is, terwijl het lichaam alert blijft wanneer iets niet passend is.
Schijnveiligheid.
Ik heb dat jarenlang eerst in mijzelf en later ook veel om mij heen zien wankelen. In relaties. In werk. In systemen. Niet omdat ik erboven stond, maar juist omdat ik er middenin stond en meebewoog. Eerst goed. Later steeds minder goed.
Niet omdat ik niet wilde, maar omdat mijn innerlijke waarheid steeds duidelijker werd en niet meer paste.
En toch kon ik mij bij alles wat ik deed, blijven aankijken. Misschien niet zoals het hoorde. Misschien onzeker, zoekend, opstandig of rebels.
Maar energetisch bleef ik altijd zuiver. Ik leerde mezelf niet meer te hoeven dissociëren. Ik verliet mijzelf niet.
Kijkend naar mijn lessen en ervaringen werd mij steeds duidelijker wat hier gebeurde. Mijn systeem was bezig met integratie. Met alle delen in mij. De overlevingsdelen, de kindsdelen en de delen van bevrijding.
Vastlopers en zwarte schapen
Wat wij vaak anders noemen dan de rest, vastlopers, ontspoorders of zwarte schapen, zijn in mijn ervaring zelden mensen zonder richting. Vaak zijn het mensen die al geleid worden door hun ziel, maar daar nog niet bewust mee verbonden zijn.
Veiligheid en vertrouwen
Zonder veiligheid en vertrouwen kom je niet terug in je pure zelf en in verbinding met je ziel. Dan wordt het te veel. Te intens. Te onbegrepen.
En dan ontstaan patronen die niets te maken hebben met emotionele regulatie, maar alles met overleven.
Ziel geleid en ziel verbonden
Hier voel en zie ik het verschil. Je kunt ziel geleid zijn zonder bewust verbonden te zijn met je ziel. Dan voel je van alles, maar blijf je zoekende naar bijvoorbeeld bevestiging of harmonie.
Wat ik zo helder ervoer, was dat bewuste verbinding met vertrouwen en veiligheid een sleutel is.
Niet leeftijdsgebonden.
Niet afhankelijk van jaren therapie.
Op het moment dat het lichaam zich veilig genoeg voelt, kan de ziel integreren. Dan ontstaat rust. Zelfregulatie. Helderheid. Een diep fundament in je persoonlijke fundering en ontwikkeling.
Integratie
Integratie was een proces van ruim twintig jaar zelfontwikkeling, studie en verdieping. En nu, in het zevende jaar van deconditioneren, vaak zonder woorden, in een diepe introspectie.
Steeds minder meebewegend met wat niet klopte. Wat overbleef, is een diepe innerlijke stabiliteit. Niet omdat alles buiten mij stabiel is, maar omdat ik dat van binnen ben geworden.
Thuiskomen
En ja, dat voelt soms alleen. Maar vooral rijk, vrij en comfortabel in mijzelf.
Thuiskomen in jezelf betekent niet dat alles opgelost is. Het betekent dat je jezelf niet meer verlaat. Dat je niet meer pleast en je niet meer aanpast.
Dat je kunt blijven voelen. Blijven kijken. Aanwezig zijn en blijven, zuiver en puur jezelf.
En dat is voor mij veiligheid en vertrouwen.
