Voortgang in Doorgang
Van hersenverschuiving naar herkenning.
Wanneer verandering niet alleen een gedachte is, maar voelbaar werd, was en is
Gisteravond kwam ik op Instagram een filmpje tegen bij World of Biology, waarop zenuwcellen, neuronen en hun uitlopers en verbindingen te zien waren. Niet nieuw voor mij, maar gisteravond resoneerde het:
De tekst erbij was eenvoudig:
Everything you learn looks like this.
Alles wat je leert, ziet er zo uit.
En vrijwel meteen resoneerde dat filmpje met iets dieps in mij.
Er ontstond een herkenning die verder ging dan alleen mijn interesse in hoe onze hersenen werken. Herinneringen uit verschillende periodes van mijn leven begonnen zich met elkaar te verbinden. Er kwam een realisatie op gang rondom ervaringen die ik al decennialang met me meedraag, maar waarvoor ik nooit precies de woorden had, behalve: een verschuiving in mijn hersenen.
Na mijn nachtelijke introspectie ging dit proces ook in de ochtend verder, tijdens het opstarten met Zoonlief. En daarna, tijdens een uur Funxtion in een volle zaal, was mijn lichaam volop in beweging, terwijl vanbinnen die introspectie verder stroomde.
Ervaringen uit mijn puberteit, mijn EMDR-periode rond mijn 27e/28e en de jaren daarna kwamen in een ander licht te staan.
Niet omdat ik ze niet eerder had onderzocht.
Integendeel.
Maar omdat er nu een nieuwe verbinding ontstond tussen wat ik al wist, wat ik ooit lichamelijk had ervaren en wat ik gisteren voor mijn ogen zag gebeuren.
“Laat mij opnemen, ik word gek”
Na de shock vanuit mijn jeugdtrauma kwam ik rond mijn puberteit in een overlevingsstand terecht.
Op een bepaald moment voelde ik iets in mijn hoofd en hersenen verschuiven, een soort aftakking.
Ik schrok daar enorm van. Ik riep mijn ouders en zei:
“Laat mij opnemen, ik word gek.”
Mijn ouders konden op dat moment niet zoveel met wat ik vertelde. En het leven ging gewoon verder.
Om 13.00 uur stond ik weer te werken in de cadeauwinkel waar ik destijds werkte.
Is het een cadeautje? Postzegel erbij?
Gewoon functioneren zoals het hoorde.
Maar diep vanbinnen voelde ik dat er iets anders was.
Ik had er geen woorden voor. Ik wist alleen wat ik had ervaren.
Jaren later herkende ik het opnieuw
Rond mijn 28e gebeurde iets soortgelijks.
Ik had inmiddels veel EMDR-sessies gehad rondom ervaringen uit mijn jeugd. Ik woonde samen met mijn toenmalige vriend en we hadden een turbulente relatie, waarin we elkaar ook ontmoetten in onze eigen traumastukken en onverwerkte emoties uit ons verleden.
Al probeerden we ondertussen gewoon normaal huisje-boompje te leven.
Op een dag lag ik na een EMDR-sessie op bed te rusten.
En daar was het opnieuw.
Dat gevoel van een verschuiving in mijn hoofd en hersenen.
Alleen was er dit keer een belangrijk verschil:
Ik herkende het.
Ik werd er niet meer bang van zoals in mijn puberteit.
In de periode daarna veranderde ook mijn bewustzijn over mijn leven en mijn relatie. Wat eerder nog paste, klopte niet meer. Mijn behoeften waren veranderd en na twee jaar beëindigde ik onze relatie.
Daarna woonde ik drie maanden bij een goede vriendin en haar gezin, totdat ik in 2010 het huis kocht waarin ik nu nog steeds woon, inmiddels samen met mijn zoon.
Die herkenning van een verschuiving kwam later nog terug
In de jaren daarna heb ik enorm veel innerlijk werk gedaan.
EMDR. Familieopstellingen. NEI-sessies. Vipassana-meditatie. Buteyko-ademhaling. Andere trainingen, studie en verdieping. Met een 40-urige werkweek daarnaast.
Erkenning rondom wat ik in mijn jeugd had meegemaakt. De turbulente relaties die daarop volgden. Processen rondom oud werk.
En vooral: steeds opnieuw onderzoeken wat van mij is, wat ik heb meegenomen en wat ik niet langer hoef voort te zetten.
Nog twee keer heb ik een kleinere, maar voor mij duidelijk voelbare verschuiving ervaren.
Ik kende de ervaring inmiddels en maakte me er niet meer druk om.
Maar ik had er nog steeds geen sluitende verklaring voor.
Tot ik gisteren weer zo’n neuronenfilmpje zag.
Neuroplasticiteit
Onze hersenen zijn niet statisch.
Door leren en ervaringen kunnen verbindingen tussen zenuwcellen veranderen. Bestaande verbindingen kunnen sterker of zwakker worden en netwerken kunnen zich aanpassen. Dat vermogen noemen we neuroplasticiteit.
En daar was die diepe resonantie.
Niet omdat ik nu kan zeggen dat wat ik destijds lichamelijk voelde letterlijk het ontstaan of veranderen van een specifieke neurale verbinding was.
Maar het gaf me een nieuwe biologische taal naast mijn eigen ervaring.
En misschien is dat voor mij nog veel interessanter.
Want mijn hele leven heb ik een enorme bedrijvigheid in mezelf ervaren.
Alsof er allerlei verschillende processen — ik noem ze weleens aparte bedrijfjes — tegelijkertijd actief waren. Ze hadden allemaal hun eigen informatie, ervaringen, reacties en beweging.
En na inmiddels ongeveer eenentwintig jaar zelfontwikkeling, studie en verdieping merk ik iets nieuws.
De bedrijvigheid in mij kan samenwerken, zo op mijn 48e
Binnen Human Design bevind ik mij in wat ik mijn zevende jaar van deconditioneren noem. Maar los van welk model of welke taal ik gebruik, ervaar ik vooral iets heel concreets:
Het is comfortabel in mij.
Alle delen mogen er gewoon zijn.
Mijn verleden is niet verdwenen. Het zijn lessen en ervaringen geworden die onderdeel zijn van mijn leven.
En vandaag de dag ben ik geworden wie ik zelf nodig had.
Gewoon als één geheel.
Anita.
Vanuit Voortgang in Doorgang
Soms kijk je naar bewegende neuronen en realiseer je je ineens dat iets wat je tientallen jaren geleden nog bang maakte, nu onderdeel is geworden van een veel groter begrip van jezelf.
In ontwikkeling en integratie.
En precies daar staat ook Voortgang in Doorgang voor:
Comfortabel mogen zijn met precies wie je bent en waar je ook vandaan komt.
Niet langer voortdurend hoeven vechten tegen wat er was of is, maar verantwoordelijkheid kunnen dragen voor je eigen leven en beleven.
